Vandaag is onze zoon Xander jarig! Alweer 8 jaar geleden kwam hij ter wereld en dat was niet alleen spannend voor Rod en voor mij, maar ook voor beide ouders en voor mijn zusje, want zij werd voor de allereerste keer tante. Vandaag word mijn kleine man dus alweer 8 jaar! Gefeliciteerd vent!

Allereerst de beste wensen voor 2010…

In iedergeval het jaar dat ik weer mijn mannetje in mijn armen mag gaan sluiten.

Vandaag belde mijn moeder dat mijn vader met vuistslagen op zijn hoofd was geslagen. Waar haal je in vredesnaam het lef vandaan om zo iets te doen? Het begon bij een wegversmaling waar je gewoon achter in de rij moet gaan aansluiten. Maar er was toch iemand die mijn vader er uit goed fatsoen voor liet…Dus wat dacht de volgende, dan ga ik er ook lekker voor. Nou, niet dus want mijn vader had wel zoiets van dan kan ik ze er straks wel allemaal voor laten en kom ik nooit aan op mijn bestemming. Maar goed dat vond die vent dus niet erg aardig van mijn vader en drukte mijn vader zijn auto aan de kant. Ja, dat soort dingen moet je dan niet doen bij mijn vader, dus mijn vader duwde terug… waardoor de spiegel van die vent zijn auto eraf vloog. En met een snelheid naderhand mijn vader achterna reed. Bij het stoplicht sprong die vent uit zijn auto en sloeg mijn vader meerdere malen met zijn vuist op het hoofd. Echt waar haal je het vandaan? En omdat mijn vader invalide is kon hij zich helaas niet verweren. Maar goed die vent is er naderhand met een snelle vaart vandoor gegaan en mijn ouders heftig geschrokken achter gelaten. Ze hebben wel aangifte gedaan en waarschijnlijk dat het in de regiokrant komt te staan want helaas hebben mijn ouders geen kenteken genoteerd. Hoe dan ook die vent was gewoon FOUT. En helemaal als je een invalide man meerdere keren op het hoofd slaat. Maar goed mensen die dit allemaal hebben zien gebeuren en die ook voor het stoplicht stonden hebben gewoon niks gedaan. Niemand durft tegenwoordig nog uit te stappen om te helpen. Nu maar hopen dat ze die vent snel traceren want dit kan gewoon echt niet. Wat een agressie tegenwoordig

Het is weer een feit. Rodney is vertrokken en dit keer voor een half jaar. Hij is pas een paar dagen weg en het is stil in huis. Maar we slepen ons er wel doorheen en gelukkig hebben we veel steun van goede vrienden en familieleden. En ik heb besloten dat ik het komende half jaar gewoon allemaal leuke dingen ga doen. Dan gaat de tijd snel voorbij en is het voor ons ook nog een beetje leuk. Natuurlijk missen we hem enorm en kijken we echt al uit naar januari, maar het is maar eventjes zo.
Verder loopt alles eigenlijk gewoon op rolletjes en weet ik dat ik wat vaker een blogje moet zetten. Het ontbreekt me alleen vaak aan tijd. Hoewel, de komende drie weken heb ik heerlijk vakantie en ook wat meer tijd.

Eigenlijk gaat het hier gewoon zo lekker dat ik af en toe vergeet dat we ook nog een gewone web-log hebben en dat zus elke dag trouw komt kijken of er al iets nieuws staat. Vandaag dus maar eens een nieuw blogje vanaf deze kant. We zitten niet stil. Onze weekenden zijn gevuld met bezoekjes aan vrienden en uitjes. We hebben Koninginnedag gehad en gevierd in Amsterdam (zoals elk jaar) en de mannen zijn ondertussen allemaal jarig geweest. Het gaat allemaal vreselijk hard. Naast mijn eigen banjers loopt (kruipt) er zo af en toe ook nog een ander klein mannetje door ons huis. Jaydee is inmiddels mijn oppaskindje en ik heb het prima naar mijn zin met de kleine man. De jongens vinden het ook leuk. Minder leuk nieuws hebben we ook.. Rod vertrekt binnenkort voor 6 maanden naar de grote zandbak. Maar zoals gewoonlijk zal ik het ook dit keer wel weer redden.

Een tijd geleden mijn laatste logje met helaas het droevige nieuws over oma. Intussen is het leven in huize B. natuurlijk gewoon verder gegaan. Rodney is aan het aftellen tot hij naar Amersfoort mag. Mijn mannetje is een rang omhoog gegaan en gaat zijn oude kazerne verlaten in Steenwijk/Havelte. En gaat zich vestigen in Amersfoort, iets dichterbij huis en daar dus geen slaapplek meer voor hem. Het voordeel is dus dat hij elke avond thuis zal zijn wat natuurlijk heel leuk is voor de jongens!

Ook met de jongens gaat het goed… Xander is nog steeds elke zaterdag druk met zijn zwemlessen en Quinten is druk bezig om zijn moeder steeds de oren van haar kop af te zeuren. Echt weer zo’n puberfase. Mama mag ik een snoepje en 2 minuten later mag ik een koekje… En als ik dan nee zeg dan is het aaaahhhh alsjeblieft. Grrrrr om soms gek van te worden. En zijn brood opeten, ho maar .

Ook met mij gaat het goed en ben ik al lekker gewend geraakt aan mijn twee dagen werken. Heerlijk om donderdag naar mijn werk te lopen en wetend dat het de volgende dag alweer bijna weekend is. En dit weekend word het een verwenweekend, want Rod en ik gaan heerlijk een avondje naar de film.

Helaas gisternacht kregen we het telefoontje dat mijn oma is overleden. Aan de ene kant heb ik er zoveel vrede mee en mis ik haar nu zo vreselijk veel… Gelukkig ben ik afgelopen vrijdag nog even bij mijn oma geweest en lag ze al in een lichte coma… En weet ik zeker dat ze mij aanwezigheid heeft gevoeld.. En wenste ik maar een ding en dat is dat ze snel haar ogen zou sluiten. En gelukkig oma heeft nu een goed leven boven en ik weet zeker dat oma van boven naar ons kijkt en weet dat ze altijd in ons hart verder leeft. Oma ik ga u missen maar het is goed zo!

Op dit moment gaat het niet zo goed met mijn oma…
Ze zit al een geruime tijd in een verzorgingstehuis en langzaam aan zie je haar steeds meer bij ons wegglippen. Nu is dit nog mijn enige oma. Heb helaas geen andere oma en opa’s meer en daarom wil je haar nog het liefst zo lang mogelijk bij je houden. En aan de andere kant weet ik dat mijn oma nooit zo heeft willen leven. Ze is nu zo afhankelijk van andere mensen en zelfs kan ze helemaal niks meer. En ligt ze nu alleen nog maar in bed en eten en drinken wilt ze niet meer.

Gisteren ben ik met Rodney en mijn moeder haar kant opgegaan. Omdat ik een dag daarvoor naar het verzorgingstehuis had gebeld om te vragen hoe het met mijn oma gaat en ik te horen kreeg dat ze niet meer wilde eten en alleen nog maar in bed lag en veel sliep. Wilde ik nog heel graag even die kant op. Toen we daar aan kwamen hoorde we van de zuster dat ze lag te slapen en wel even bij haar mochten kijken. Toen wij heel stilletjes haar kamertje binnen liepen werd ze opeens wakker en kreeg een lach op haar gezicht en zag je aan haar dat ze blij was dat ze ons zag… Ik heb een kleine driekwartier aan haar bed gezeten en op mijn manier een klein beetje afscheid van haar genomen. Heb een klein onderonsje met haar gehad waar bij mij veel tranen zijn gevallen..En ook zag ik bij mijn oma een paar natte tranende ogen. In iedergeval neemt ons onderonsje niemand meer van mij af en heb ik er vrede mee als ze haar ogen binnenkort voorgoed sluit. Uiteindelijk heeft ze na ons gesprekje toch nog wat gegeten en gedronken maar dat is echt een hapje en een slokje. Naderhand viel ze weer in een diepe slaap en zijn wij weer zachtjes haar kamer uit gegaan.. En dan vraag je je af … was dit mijn laatste keer dat ik haar heb gezien?

Al een aantal dagen zat ik in spanning te wachten op de geboorte van de kleine van onze vrienden. Uk had er echter nog geen zin in tot gisteren. Want toen besloot de kleine uk de buitenwereld eens te gaan verkennen. Helaas werd het een bevalling in het ziekenhuis voor Mel, maar alles is goed gegaan. Melanie en Ivo zijn de trotse papa en mama geworden van een zoontje. Hij luistert naar de naam Jaydee. Nou ja, luistert? Dat moeten ze nog even afwachten…. Vanaf de overkant gefeliciteert van het gezin Brocken.

Jeetje wat een weekend….

Zaterdagochtend begon Xander met klagen over buikpijn. Wat eigenlijk alleen maar erger werd. In de avond ben ik met mijn vader naar de huisartsenpost gereden in Amsterdam (want was die dag in Amsterdam met de kinderen). Daar vertelde ze me als de pijn blijft aanhouden en hij krijgt koorts moest ik de volgende dag weer bellen met de huisartsenpost. Dus ook de volgende dag (zondag) bleef Xander klagen over pijn in zijn buik en had koorts erbij gekregen 39.8. Dus weer de post gebeld en konden gelijk met hem komen. Nou, daar zit je dan in de wachtkamer met een doodziek kind op een stoel naast je te wachten tot er een dokter eindelijk een keer komt kijken. (had een afspraak om 15.30 en om 16.05 werden we pas geholpen). Eindelijk was Xander aan de beurt en ging de dokter hem onderzoeken. En in eerste instantie maakte ik me eigenlijk meer zorgen om een 50 eurocent muntje die hij 1,5 maand geleden had ingeslikt. En omdat ik eigenlijk nooit echt heb ontdekt dat die er uit was gekomen dacht ik dat daar eerst de buikpijn vandaan kwam. Dus stuurde de arts ons voor de zekerheid naar het ziekenhuis voor het maken van een foto. Maar op de foto was geen muntje meer te zien en mochten we 3 uur later eindelijk de doodzieke Xander weer mee naar huis nemen met een buikvirus. Waar hij dan zetpillen voor kreeg. Maandag zag ik eigenlijk geen verandering en leek de pijn meer te worden en de koorts ook. En omdat ik de artsen het hele weekend al had lastig gevallen met mijn gezeur keek ik het een dagje zelf aan. Maar de volgende ochtend (dinsdag) was ik volgens mij de eerste patient die zo vroeg belde naar de huisarts want inmiddels was Xander zijn koorts nog niet gezakt en had hij nu 40.09 graden koorts en had hij geen oog dichtgedaan die nacht, en had ook vanaf zaterdag nog niet gegeten. Dus mocht ik weer fijn met Xander naar de huisarts. En toen de arts hem ging onderzoeken bleef hij wel erg lang luisteren naar zijn ruggetje voor mijn gevoel en vertelde mij dat hij wel eens een longontsteking kon hebben, waar hij zelf erg van schrok want het is wonderbaarlijk omdat al na 3 dagen te constanteren. En voor de zekerheid er nog een arts bij gehaald om te luisteren en ook die vermoede hetzelfde. Dus mocht ik weer naar het ziekenhuis voor weer een mooie foto. Helaas kregen we hem dit keer weer niet in kleur …Daarna weer naar de dokter zodat we samen de uitslag konden doornemen. En ja, hoor mannetje heeft een Longonsteking… . Maar goed, we zijn er gelukkig op tijd achter gekomen en mag het mannetje opknappen met een antibiotica kuurtje. Wat hij verschrikkelijk vies vind maar goed het is voor zijn eigen best wil. En neemt hem dan ook wel zonder protest in. Want ook het mannetje wil niks liever dan weer helemaal opknappen. Want om hem zo te zien liggen op de bank als een klein dweiltje is niet leuk en dan zie je ze toch eigenlijk liever als druktemakers door het huis heen rennen.